0:00
0:00
Lyrics
توی یه ایس گاه خلوت
بغل آسفالت تیره
دوتا چشم بی هیاهو
به خیابون شده خیره
چراغای سر چهارراه
مانکنای تو فروشگاه
انگاری داد میزدن که
واسه رفتن دیگه دیره
ذهنش از گذشته پاک
خاطراتش رنگ خاک
کی میدونه چی اسمش
نکنه اونم اسیره
پره اضطراب دستاش
بوی ترس میده نفس هاش
اما اونطرف یه بچه
مات تبلیغ پنیره
این روزا که از تنفر
شده شهر ارزو پر
واسه رفتن تو رویام
مجبوره بلیط بگیره
اینجا تا پل ترانه
تو مسیره هیچ کسی نیس
بخوای دربسم بگیری
میگنت که بد مسیره
بنده کفشاتو ببندو
برو تا آخر این خط
برو که واژه ی موندن
واژه ای پست حقیره