Saeid Afshar - Eistgah

توی یه ایس گاه خلوت

بغل آسفالت تیره

دوتا چشم بی هیاهو

به خیابون شده خیره

چراغای سر چهارراه

مانکنای تو فروشگاه

انگاری داد میزدن که

واسه رفتن دیگه دیره

ذهنش از گذشته پاک

خاطراتش رنگ خاک

کی میدونه چی اسمش

نکنه اونم اسیره

پره اضطراب دستاش

بوی ترس میده نفس هاش

اما اونطرف یه بچه

مات تبلیغ پنیره

این روزا که از تنفر

شده شهر ارزو پر

واسه رفتن تو رویام

مجبوره بلیط بگیره

اینجا تا پل ترانه

تو مسیره هیچ کسی نیس

بخوای دربسم بگیری

میگنت که بد مسیره

بنده کفشاتو ببندو

برو تا آخر این خط

برو که واژه ی موندن

واژه ای پست حقیره