Yas - Sefareshi

ساعت‌ها ثانیه‌وار

رها تو قافیه‌ها

امید به باقیه راه

واسه گوش تو ساقیه ناب

پیرامون حاشیه پر

پیام تو قافیه گم

آماده راهیه عمق

یه استعداد ذاتیه بمب

ولی چی بگم بشه ملکه‌ِ ی

ذهنی که پره خش و ترکه

بگم همه چی خوبه کلکه

مرهم زخم تو نمکه

رنگ میره به تیرگی

سکوت عمیق اپیدمی

بذار نمکو بریزم

وَ اِلّا بعد این شبا سپیده نی

نه

چشو بستم تو اوج فکر

چشم من بازه پشت پلک

می‌شینم کنج ذهن

به انتظار یه معجزه

کلّه به رقم گرم

یک صفر عقب‌گرد

همینو نمه میرم تا اون جایی که

دست خواب یهو یقم کرد

ولی دیگه نمی‌ذارم که بازم بگذره

چَک می‌زنم خوابم بپره

عجیب اینه هر چقدر که

حالم بدتره کارم بهتره

اونی که تا طلوع آفتاب بیداره

کم می‌خوابم چون خواب خواب میاره

از در و دیوار خونه داستان می‌باره

آشناها بیگانه واسه داشته‌هات می‌خوانت

نگام به اون گوشه

دکمه یه لکه خون روشه

برو فشارش بده

شهرو با حرفات باز به چالش بکش

تو نگاهت یه چوب خشک

بی آب و خاک ولی رو به رشد

نگاه می‌کنم به دور و برم

میکروفون رو می‌گیرم تویه مشت

من آسمان رو سقفم می‌بینم

پایه کار تو خلوت می‌شینم

تازه‌ها رو تو دفتر می‌چینم

واژگانو رو کلّت می‌گیرم

جنگ نرم، مگه نه؟

فکت رپ

فک لق متفکرم، خشکه حنجرم

پشت پنجرم

دنده نرم کاسبا

چارچوب و قالبا

غریب و آشنا

من رو خاکریز باورام وایسادم

دنده نرم کاسبا

چارچوب و قالبا

غریب و آشنا

من رو خاکریز باورام وایسادم

جایه خون می‌لوله سم

نونو می‌کشی از میون سنگ

جالب اینه که چه ببری ببازی

بلدن بگن می‌دونستم

طعنه ی دشمن طعنه‌ ی دوست

جا خالی می‌دم من همه‌ی روز

این ماجرا ادامه داره

تا زمانی که بشی آفتاب لبه‌ی بوم

هر روز بی‌حس‌تر

پر ایده ولی بی‌بستر

مگه می‌شه تو بتونی جا بدی تمومِ

آب دریا رو تو استخر

عصبی لبریز حرارت

نمی‌گم انگیزه ندارم

وقتی که هنر رو زمین زدن من باید

از دست و پاش سنگریزه درآرَم

در حال عبور از گله‌ی

گوش‌های مریض و عفونت کرده

مارکت بی‌داستان

واسه هنر ایران شده میراث دار

در تنگنای نفرتم با غلظت شدید

یا رب مباد آنکه صدا معتبر شود

صدایی که یک ساله از صفر صد پله مرتفع شود

و بدین سان موسیقی و هنر از زیر و بیخ و بن فلج شود

اینطوری بگم که نود و نه درصدش سیاسته

یک درصد مابقیش لیاقته

مغز آکبند شل‌گو

با دو تا کار شد از پایه الگو

یه سیم به میک، یه سیم پایه گلدون

فقط یه هیتِ چیپ راه پُل بود

تریبون رو گرفت تو دست جولان داد

یک شبه کشید بالا دلار وار

لب و دهن فقط شعار داد

تو عمل فقط رقم شماره کارت

بایست گِل بگیرن در مارکتی رو که

اینا واسش بشن سکان‌دار

ولی نوش جونت، حلالتون

سلامتیت، بلا به دور

مدیره یه ساله شیرتو می‌دوشه

نیش زبونمو طلا بدون

این طرف متد کار و کسب

اینه که تو رو فروخت و بار رو بست

اون ور قصه یه داروغست

می‌نویسی و می‌ذاره پا رو دست

پوکه استخون عاشقا

جغد شوم رو بوم شاعرا

ساز کوک‌ با دخل و خرج کاسبا

پس کلهم تو پوله ماجرا

فقط آب نبات تو گوش تو باجه‌ها

ما در جستجویه روح واژه

ولی مهر و موم رویه نامه‌ها

که می‌گه جا نداره خونه واسه ما

داد می‌زدیم و رئیس کر بود

زهر کلمه غلیظ‌تر شد

ما بچه طردشده ی خونه‌‌ایم

که مسیرش از همه تمیزتر بود

نمی‌خوام دلشاد کنم

نیومدم که ارشاد کنم

وظیفه من و اسلحم اینه که

مغز هنر بی‌مغز رو هدشات کنم

مایتو ساختی با ماله‌کشی

پایتو باختی با کار یه شهی

وقتی می‌بینی نصفت باگه

جزئت تو کل فقط استهلاکه

ثروت، شهرت، شهوت، مَرد

کدومش تو رو دعوت کرد؟

من که هوادار هر سه‌شم

ولی تو موسیقی پیه ارزشم

صدات این روزا تو گوش پره

مارکت می‌خواد تو گوش فروش کنه

اسم عجیب غریب بذار رو آلبوم

که به همین واسطه فروش کنه

تو یه لقمه بودی

یه ناجی دیدی با یه رخ لوتی

هفتاد سی به نفع اون

یعنی صدا بلبل با مخ طوطی

مدیره تو رُلِ میانجی

بینِ تو و حقیقت‌ها دیوار چید

تو خودت نرو، به خودت بیا

از خواب زمستونی بیدار شید

می‌شینی تو حصار شیک

هنر تو، حساب جیب

چطوری می‌تونی ستاره شی؟

تولید اثر سفارشی

جالبه قصه اینجاشه

چی درسته که این باشه

هر کس هر چقدر که دیدگاشه

فرش قرمز دنیا زیر پاشه

دند نرم کاسبا

چارچوب و قالبا

غریب و آشنا

من رو خاکریز باورام وایسادم

دند نرم کاسبا

چارچوب و قالبا

غریب و آشنا

من رو خاکریز باورام وایسادم