Viguen - Morghe Toofan

در غوغایِ طوفان ها

در اوجِ آسِمان ها

پَر کِشد آسان،مرغک طوفان

می تازد بر زمانه،

خندد بر این افسانه،

در دلِ طوفان

شاد و نوا خوان،

کی ترسد از جان

کی گردد نالان در قلبِ آسمان

نه بیم از طوفان،

نه خوف از باران،

مغرور و شادان،

آه بر دریا شَه پرها

بِشکسته در موج آب

آه بس مرغان

هراسان بنشسته رویِ گرداب

چون مرغِ طوفان

کی ترسم از جان؟

در اوجِ محنت،

باشم من خندان،

مانم شاد و بی پروا

در دست غم ها

چون سنگِ خارا در زندگانی

هر دم با ناامیدی در نوردم من

عمری سر آرم با شادمانی…