Shamaizadeh - Gole Naze Parpare Man

گل ناز پرپر من

آخرین همسفر من

جای لب های قشنگت

مونده روی دفتر من

ای که شعر تلخ اشکات

قصه ی غربت من بود

عینهو نفس کشیدن

دیدنت عادت من بود

گل ناز پرپرم ای هم درد

به نبودنت باید عادت کرد

گل ناز پرپرم ای هم درد

به نبودنت باید عادت کرد

تو یه حرف تازه بودی واسه من

قصه ی دو نیمه و یکی شدن

تو به عشق یه معنی تازه دادی

تپش یه قلب و گرمای دو تن

گل ناز پرپرم ای هم درد

به نبودنت باید عادت کرد

گل ناز پرپرم ای هم درد

به نبودنت باید عادت کرد

میون دفتر شعرام

به تن سفید هر برگ

با همون خط قشنگت

تو نوشتی یا تو یا مرگ

ای رفیق نیمه راهم

می دونم که تو نمردی

ولی وقتی رفتی انگار

پیش چشمام جون سپردی

گل ناز پرپرم ای هم درد

به نبودنت باید عادت کرد

گل ناز پرپرم ای هم درد

به نبودنت باید عادت کرد