Shamaizadeh - Gole Naz

گل ِ ناز ِ پرپر ِ من آخرین همسفر ِ من

جای ِ لبای ِ قشنگت

مونده روی ِ دفتر ِ من

ای که شعر ِ تلخ ِ اشکات قصه ی ِ غربت ِ من بود

اینهو نفس کشیدن

دیدنت عادت ِ من بود

گل ِ ناز ِ پرپرم ای همدرد به نبودنت باید عادت کرد

گل ِ ناز ِ پرپرم ای همدرد

به نبودنت باید عادت کرد

تو یه حرف ِ تازه بودی واسه من قصه ی ِدونیمه و یکی شدن

تو به عشق یه معنی ِ.تازه دادی

تپش ِ یه قلب و گرمای ِ دو تن

تو یه حرف ِ تازه بودی واسه من قصه ی ِدونیمه و یکی شدن

تو به عشق یه معنی ِ تازه دادی

تپش ِ یه قلب و گرمای ِ دو تن

گل ِ ناز ِ پرپرم ای همدرد به نبودنت باید عادت کرد

میون ِ دفتر ِ شعرام یه تله سفید ِ هر برگ

با همون خط ی قشنگت

تو نوشتی یا تو یا مرگ

ای رفیق ِ.نیمه راهم میدونم که تو نمردی

ولی وقتی رفتی انگار

پیش ِ چشمام جون سپردی

گل ِ ناز ِ پرپرم ای همدرد به نبودنت باید عادت کرد

گل ِ ناز ِ پرپرم ای همدرد

به نبودنت باید عادت کرد