Sattar - Parvanegi

چقد زندگی پیش تو ساده بود

که عشق تو ساده گرفت سختی رو

می شد که بفهمم از اون اولش

می شد با تو فهمید خوشبختی رو

تو بیراهه گم بودمو اومدی

که با خنده هات رو به راهم کنی

می گفتی که با عشق می بخشمت

تو حتی اگه اشتباهم کنی

همیشه میخواستی یه پروانه شی

که دوست داره از پیله زود تر بره

یه عمره که بعد تو هرروز سحر

یه پروانه میشینه رو پنجره

میشد با تو فهمید که هر آیینه

تو دنیا فقط عشق تکرار ماست

که این زندگی حس خوشبختی رو

از اون روز اول بدهکار ماست

رها بودی و آرزوی تو بود

که دنیا به باله به پرواز تو

رها بودی و کاری کردی یه روز

خدا هم به رقصه به این ساز تو

همیشه میخواستی یه پروانه شی

که دوست داره از پیله زود تر بره

یه عمره که بعد تو هرروز سحر

یه پروانه میشینه رو پنجره