Sadegh - Bi Andazegi

ورس یک:

با خدا ملاقات در مه،اعتراض اَ موندن

ناخداگاه از دل، خیلیان که جا موندن

پرنده پشتِ ابر و ابر پشتِ پنجره

نفس تو سینه حبس و دست توی دست گره

شروعِ یک پایان از ابتدای آغاز،طلوعِ یک قدرت از پرواز تا پرواز

بذار بگن همیشه این عاقل دیوونه س،عشق تو که عشق نبود همیشه ویرونه س

منی که آرومم منی که آزادم منی که اهل رفتنم جهان برام خونه س

تموم جاذبه همین یه لحظه بودنه،تو قصه ای و قصه ت از کتاب خوندنه

تو روحمو بگیر ولی جسمم برا تو،تو عصر پاییزی یکم سبک کن هواتو

ورس دو:

من ندارم رو تو شک،ترس ندارم رو تشک

یکم لرز از تب پارساله اما قوی تر میشیم روز و شب

هر سردی گرمه اول،لحظه مهمه تو قعرِ قلبم متنفر از حرفِ برگرد

نمی فهمی منو تو تازه لش نه

من و چراغ و شهر رفتیم تو هم،فقط چرا باید گم شن تو برف

خیره ام به ضربدرا،خیره ام به رفتنا،خیره ام به موندنا،خیره ام به دفترام

پیچیده س مثه حسِ قصه های نصفه کارم،دنیا گم شده تو استفاده ت استفاده م!

کلاسیک تو اتاق و بوم بوم ماشینا،فرق ما میشه فکرِ تو رادیکال

کشیدی قطعا غربتو با سیگار،متنفرم از نفرت پا اینا!

اما من یه سطحِ محکمم،سفت و سنگی صخره موج زدم

خیس شدم درد کشیدم،بس که به لطیفی دریا مشت زدم