Sadegh - Mokhtasar

پاشو پرش کن دو تا بزنیم

شکر

خسته از همیم

میدونم چه قدر مریضم خودم

نمی خواد خودتو به اون راه بزنی

منو تاریکی دوستای قدیمیم

عمیق بودنو توش اوستا ترینیم

ببین حقیقته ناله نی گلم

پوست کلفت تر از من تو پوستا ندیدی

تو ، ولی نجاتم بده

یه حسی نده بم که کسالت بده

منو این طناب بد تو نخ همیم

واسه ادامه بهم جسارت بده

اینا میگذره از تو ذهنم

من روحم گندست واسه جسمم

بفهم لعنتی یه بارم شده

من جا نمیشم توی جلدم

من و این وان و این شمع روشن

کالبد چغری که من توشم

یه روز همشونو ترک میکنم

قسم به این ماه نیمه روشن

نه بهشت و می خوام نه جهنمتو

من میام پیش تو ، فقط خود تو

قرارمون سر جاشِ نه؟

مه خنجر یه غنچه ی سرخ

دور شدم هی نشم پاپیچتون

نمی خوام گم شین تو مارپیچِ توم

بزرگ شه روح جای ماهیچتون

بازی خودش میشه بازیچتون

شدم بزرگ لای آرواره های شهر

گربه های بی پدر و گرگ های نیمه شب

رقص لاشخورا برای این سگای برده

ترس و آشوبای صحنه دست پشت پرده

یه خواب بلند یه راه تو چاه

نمیشه از اینجا پرید با دو تا بال کوتاه

پکری توی اوج

زندگیت رو به رشد

همه چی داری اما جوونیتو اینجا کشت

یه چیزی هست تو تنهایی که

من بهش میگم اون خط باریکه

پاتو اونور بزاریش مشتی

خود تنهات میشی چندتا تیکه

تیکه ها با هم حرف میزنن

دوست میشن بعد به هم میزنن

جنگ اعتقاد بینشون

هر کیم بیاد پس میزنن

پس دور شدم هی نشم پاپیچتون