Pallett - Barge Khazan

به رهی دیدم برگ خزان

افسرده ز بیداد زمان

کز شاخه جدا بود

چو ز گلشن رو کرده نهان

در رهگذرش باد خزان

چون پیک بلا بود

ای برگ ستم دیده ی پاییزی

آخر تو ز گلشن ز چه بگریزی

روزی تو در آغوش گلی بودی

دلداده و مدهوش گلی بودی

ای عاشق شیدا

دل داده ی رسوا

گویمت چرا فسرده ام

در گل نه صفایی

باشد نه وفایی

جز ستم ز می نبرده ام

تیر غمش در دل بنشاندم

در غم او من جان بفشاندم

تا شد نو گل گلشن و زی به چمن

رفت آن گل من از دست

با خار و خسی پیوست

من مانده ام و صد بار گران

وین پیکر بی جان

ای تازه گل گلشن

پژمرده شوی چون من

هر برگ تو افتد به رهی

افسرده و بی جان

رفت آن گل من از دست

با خار و خسی پیوست

من مانده ام و صد بار گران

وین پیکر بی جان

ای تازه گل گلشن

پژمرده شوی چون من

هر برگ تو افتد به رهی

افسرده و بی جان