Octave - Omid Hast

میگذرن این روزا

تموم میشن میرن

میخندیم بازم امید هست

خسته از خبرای بد

ترس از صدای نفسای هم

حبس شدیم توو اتاقامون همه

ولی تش میشکنیم این قفسای سردو

دلم تنگ شده دستاتو بگیرم

بغلت کنم همه حرفاتو بگی بعد

بدون ترس این ویروس لعنتی

قدم بزنیم با هم همه جای این شهر

دلم تنگ شده واسه دوستامون

همونا که بودیم هر روز با هم

همونا که از هم خسته میشدیم

فکر میکردیم کارامون منظور دارن

ولی توو همین ویروس لعنتی

کاری کردی که من مغزمو بشورم

کاری کردی این چیزای کوچیک

بشن همون چیزا که من قدرشو بدونم

میگذرن این روزا

تموم میشن میرن

میخندیم بازم امید هست

کاشکی جای سوال نشه حال ما

فکرم درگیر چِکا و غصه های باباس

شبا تا میتونم پلک رو هم بزارم

میپرم یهویی با سرفه های مامان

همش واسه دستش دلم لک میزد

اگه بوس نمی کردم به من شک میکرد

کاشکی میشد بازم اون روزا برگرده

با دست نَشسته ناخونک میزد

ما تشنه نشدیم تا توو دریا ول بودیم

دوستامون کنارمون الان هی دوری

همش توو برنامه بودیم

بگو از فردا چجوری

ولی میجنگیم تا امیدمون هست

میزنیم بیست تا به کووید 19

فقط یه نفر میبازه این وسط

اونی که بریده زودتر

میگذرن این روزا

تموم میشن میرن

میخندیم بازم امید هست