Shahin Najafi - Baraye Khandeh Naabat

برای خنده نابت که مامن شادیست

برای موی رهایت که خلق آزادیست

برای بوی تنت که پس از قدم زدنت

دلیل رقص درختان مست آبادیست

برای چشم تو باید به زندگی جان داد

برای وصف تو باید به شعر میدان داد

بخند تا بشود درد را تحمل کرد

که با وجود دلی خون جگر به دندان داد

به زندگی جان داد

به شعر میدان داد

قسم به سرو بلندت که خم نخواهم شد

میان وحشت شب جرئت از تو می گیرم

به احترام تو می ایستد اگر دنیا

به احترام تو من ایستاده می میرم

قسم به سرو بلندت که خم نخواهم شد

میان وحشت شب جرئت از تو می گیرم

به احترام تو می ایستد اگر دنیا

به احترام تو من ایستاده می میرم

ایستاده می میرم

قسم به قطره اشکی که روی گونه توست

قسم به ماهی لبهات در میان دو رود

که از نگاه تو باید هزار قصه نوشت

که از سکوت تو باید هزار قطعه سرود

مرا که یخ زده ام توی سینه ات بفشار

بهار شو به زمستان سرد جامه بده

بپاش عطر خودت را میان هر شعرم

به نشر عشق در آثار من ادامه بده

ادامه بده

قسم به سرو بلندت که خم نخواهم شد

میان وحشت شب جرئت از تو می گیرم

به احترام تو می ایستد اگر دنیا

به احترام تو من ایستاده می میرم

قسم به سرو بلندت که خم نخواهم شد

میان وحشت شب جرئت از تو می گیرم

به احترام تو می ایستد اگر دنیا

به احترام تو من ایستاده می میرم

ایستاده می میرم

ایستاده می میرم

ایستاده می میرم

ایستاده می میرم

ایستاده می میرم