Shahin Najafi - 209

تو که می‌شناسی درد تو شعرامو

تو که می‌فهمی معنی ایهامو

تو که با رنج کشیدی بدن زخمی‌مو

تو که دیدی یه شبه برف رو موهامو

بدنم‌ مَهلکه‌ی شیهه‌ی شلاق شد

من اگه خسته شبیه تنِ ایران بودم

من اگه لحظه‌ی پایانیِ انسان بودم

خاطراتِ تو منو زنده نگه داشته هنوز

وسطِ بی‌تو‌ترین نقطه‌ی زندان بودم

که به یادِ تنِ گرم تو، تنم داغ شد

با لبات فاتحه‌ی هر غمیو می‌خونم

من به آرامش وحشی چشات مدیونم

یه پناهنده‌ی ترسیده‌ی تنهام اما

پشتِ مرز تن تو تا به ابد می‌مونم

منو از این غم جاودانه آزاد کن

تو که باشی پیش من خنده به دردا می‌زنم

حتی اون لحظه که از شکنجه‌ها جون می‌کنم

تو دلیلِ سبزِ ریشمی تو خاک این کویر

چرا خم شه قامتم، زرد بشه روح و تنم

که جواب موندنم، اَره سر ساق شد

اگه فردایی باشه من با تو می‌سازم

برد من وقتیه که به تو می‌بازم

توی این روزای شوم، شده کل آرزوم

روز آزادی بیاد حبس بشم تو بغلت

بین دستات برسم به اوج پروازم

با لبات فاتحه‌ی هر غمیو می‌خونم

من به آرامش وحشی چشات مدیونم

یه پناهنده‌ی ترسیده‌ی تنهام اما

پشت مرز تن تو تا به ابد می‌مونم

منو از این غم جاودانه آزاد کن

با لبات فاتحه‌ی هر غمیو می‌خونم

من به آرامش وحشی چشات مدیونم

یه پناهنده‌ی ترسیده‌ی تنهام اما

پشتِ مرز تن تو تا به ابد می‌مونم

منو از این غم جاودانه آزاد کن

با لبات فاتحه‌ی هر غمیو می‌خونم

من به آرامش وحشی چشات مدیونم

یه پناهنده‌ی ترسیده‌ی تنهام اما

پشتِ مرز تن تو تا به ابد می‌مونم