0:00
0:00
Lyrics
ای حریر بی تحمل
ای شکستنی تر از گل
ای خود قصه رفتن
تو باید بسازی با من
تو باید مثل بیابون
شعر انتظار بدونی
ابر تو هرچی که باشه
بازم عاشقش بمونی بمونی
تو باید مثل یه بیشه
پای این ساقه بشینی
زیر دستای زمستون
گریه کردنو ببینی
برای دربه دری ها
تو می تونی خونه باشی
برای چراغ خونه
نور عاشقونه باشی
ای حریر بی تحمل
ای شکستنی تر از گل
ای خود قصه رفتن
تو باید بسازی با من
من می خواستم توی دستات
برسم به اوج خواستن
ای تنت خاک شکفتن
نگیر این بهارو از من
اگر مثل حرف گنگم
بگو ناگفته نمونم
اگه روشنم مثل آب
ول نکن بذاربخونم بخونم
من یه قصر قصه ساختم
توی ابرای خیالم
جای ریختن تو کمک کن
تار نشه شوق زلالم
بذار پیش تو از اون قصر
شعر نقره ای بخونم
ذوق کنم از ته قلبم
خودمو کسی بدونم
ای حریر بی تحمل
ای شکستنی تر از گل
ای خود قصه رفتن
تو باید بسازی با من