Shahab Mozaffari - Khazoon

توجه نکردی به تنهائیام و

ندیدی چه ترسی نشست توو نگاهمو

مدارا نکردی با دلتنگیامو

فقط خواستی باشی به جای خدام و

به جای خدام و

با هر ردِ پایی که اندازه ی کفشته راه میام و

جلو هر کی چشماش شبیهِ خودت میشه کوتاه میام و

نموندی باهام و

خزونم که از زورِ تنهائیام

میخوام مثلِ پیچک بپیچی به پام

تو دردی من اینو میفهمم ولی

بگو جز تو درمونو از کی بخوام

تو بارونیِ کهنه ی کنجِ خونه

که خیلی چیزا از دلِ من میدونه

چه آغوشِ گرمی چه پاییزِ سردی

چقد فکر میکردم یه روز برمیگردی

تو داروغه ی شهرِ تنهائیامی

دورغِ قشنگِ تووی خنده هامی

خیال میکنی رفتی اما تو هستی

خیال کن هنوز شونه ی گریه هامی

خزونم که از زورِ تنهائیام

میخوام مثلِ پیچک بپیچی به پام

تو دردی من اینو میفهمم ولی

بگو جز تو درمونو از کی بخوام

تو بارونیِ کهنه ی کنجِ خونه

که خیلی چیزا از دلِ من میدونه

چه آغوشِ گرمی چه پاییزِ سردی

چقد فکر میکردم یه روز برمیگردی