Mahasti - Bas Kon

آواره ی دیوونه ام من ، بس کن

سرگشته ی میخونه ام من ، بس کن

بس کن نزن آتیش به جونم

بد کردی ای نامهربونم

من موندم و این درد دوری

خستم از این عشق و صبوری

آواره ی دیوونه ام من ، بس کن

سرگشته ی میخونه ام من ، بس کن

من موندم و دل غرق به خون

توو شهر جنون ، یه غریبه ی خستم

تو بی خبر از حال منی ، دستم نزنی

که یه جام شکستم ، دیوونه ی بی آشیونم

گریونم و محتاج مستی

بیچاره من ، غمگین و تنهام

دل کندم از دنیای هستی

آواره ی دیوونه ام من ، بس کن

سرگشته ی میخونه ام من ، بس کن

گفتی چرا آواره ی بی آشیونم

گفتی چرا بازیچه ی دست زمونم

من اسیر تو شدم ، ای که بستی تن من

داغ آتیش و نزار روی خاکستر من

رسوای بی پروا تو هستی

من حیف رسوای تو باشم

بیگانه با دنیای عشقی

حیف توو دنیای تو باشم

غم اینقده توو این صدام بود ، که نخوندم

اونقدر عذابم دادی ای وای که نموندم

آواره ی دیوونه ام من ، بس کن

سرگشته ی میخونه ام من ، بس کن

آواره ی دیوونه ام من ، بس کن

سرگشته ی میخونه ام من ، بس کن