Ahvali Efgan - Pus

Yerine başka birini sevemem kaybeden ben olamam

Artık dar geliyor gönül evinde duramam

Her saatim hergünüm hasretinle dolamaz

Bi hiç uğruna hislerimden olamam

Sensizlik damarlarıma hançer

Çiçeklerime dolu, tüm hücrelerime kanser

Sensizlik üzülmekti kalpten

Yada bu nefesi alıp verememektir aslen

İçinde bulunduğum paronayak bi denklem

Yanlış yön zaten her ne tarafa dönsem

Aklım senle dolup taşar önümü göremiyorum bazen

Nasılsa umutlarım yaşayamıyor zaten

Uzun zaman oldu inşallah içimde çoksundur

Hayatımda olmayışını en azından çok buldum

Çok sevdim gözlerinde kaybolmayı

Sürgün etti taşralarına beni ebedi son yurdum

Kendimden nefret edemem artık kader utansın

Bu puslu eşgalim aynalarıma yansır

Yanımda yoksunda her anımda varsın

Yine kanımda melankolik düşünceler tatlım

Sen gülümse gerisi mühim değil

Ama adından ayrı kalan mesafeler peşindeyim

Peşindeyim yarattığın olguların

Bu parçalanmış hislerimde yaşamıyorsan ölmeyi bil

Çıkamadın mı hayatımdan hala

Ne yoktu sahi bende karanlıktan ala

Sokaklarından geçtim yıkılmış binalar

Artık ıskalıyor bedenimi vedalar

Susturuyor geceyi pusun

Ben hür olmayı beklerken yine gözümde mahpustum

Yalnızlık allaha mahsustur

Henüz başlamadan son buluyor musun ?

Söndü bilir misin gözlerimin feri

Dikenlerine katlanışımı özlemedim değil

Bi savaştayım kendimle kaybedende benim

Sözler komutanım, şiirler neferim

Bu cinayetin faili yok

Şaibeli tüm hayallerim adında parmak izleri yok

Sevebildiğim her şeyden vazgeçtim

Ama vazgeçtiğim olamıyorsan en azından nefretim ol