Rauf - Gedim Bir Az Ağlayım

Gedim bir az ağlayım,

Elə-belə... astaca.

Ürəyimi gizlədim yastığımın altında.

Pəncərəni açaraq

Kövrəlmiş ürəyimi

Bəlkə həyətə atım?!

Həyatın ağuşuna?!

Yox, yaxşısı budur ki,

Gedim bir az ağlayım,

Elə-belə... astaca.

Kimsə duyuq düşməsin

Kədərimdən, qəmimdən,

Durub yol alım bağa

Astaca ağlamağa...

Götürüm ürəyimi

Atım çoşan ümmana –

Dalğaların qoynuna.

Heç dinə də bilməsin -

"Niyə sığmır sinəmə?"

Gah tufan, gah da rüzgar

Apardıqca uzağa...

Yox! Yaxşısı budur ki,

Qoy dirrikdə basdırım,

Dirilib çiçək olsun.

Ya da ki, bala tutum,

Acısın unutdurum.

Özümü aldatsam da,

Qoy ruhu ovundurum,

Acısın unutdurum.

Ya dostları çağırım

Axşam vaxtı mən şama -

Şərab içək doyunca.

Könlümü də versinlər,

Büllur qabda ortaya,

Dostlar ondan dadsınlar,

Dadıb, gəlsinlər cana.

Budur, orda uşaqlar

Atılırlar-düşürlər,

Bəlkə topları yoxdu?

Qoy verim ürəyimi

Qovsunlar yorulunca...

Yox!

Artıq kədərlənmək yox!

Ürəyin dediyiylə

Oturmaq yox, durmaq yox!

Atım onu bazarda,

Ya da sizə verəcəm,

Elə-belə, bədava.

Gecənin sükutunda

Ürəyimlə tənhayam.

Yağış yağır, islanır

Çətir tutmuram ona

Qoy incisin...

Nə qədər

Oyun açıb başıma...

Hərdən üsyana qalxıb

Həm Günəşə, həm Aya

Hayqırıram: "Götürün,

Verdim onu Allaha!"

Amma qərar vermədim,

Neyçin qərar vermədim,

Bu geniş ürəyimi

Sənə bağışlamağa?!