Yiğit Uslu - Son Yazı

çok uzun zaman önce olmalı

çıplak ayaklarımda karanlık yolda

daha önce hiç bilmediğim bir yere gidiyordum

derin bir nefesle rüzgarın

denizin havada uçuşan kumaşların

sanırım rüzgarın getirdiği her şeyin

kokusunu ayrı ayrı aldım

etrafta kendimi görebileceğim hiç bir şey yoktu

bu yüzden bir süre varlığımdan habersiz yürüdüm

Ara sıra ellerime ve çıplak ayaklarıma takıldı gözlerim.

Yol boyunca ezdiğim taşların gürültüsünden

başka tek bir ses duymadım

bu yürüyüş ne kadar sür bilmiyorum ama nefes nefeseydim

dar bir koridordan geçiyordum artık bir şeylere yaklaştığımı biliyordum

Karanlıkta saçları altın gibi parlayan bir kadın bana yaklaşmaya başladı.

Korktuğumu anımsıyorum. Duraksadım. Yavaş hareketlerle nazikçe ellerimi tuttu.

Ona güvenebileceğimi hissettim, birlikte yürüyorduk artık. Bir ara bana dönüp

“İnanıyor musun?” diye sordu. kayboldum neye inanmam gerektiğimi artık bilmiyorum

ölüm kötü bir şey