Saman Jalili - Divooneh

آشوبی با مشتت به تخت میکوبی

اتاقتم تاریکه هیشکی

نمیتونه بیاد نزدیکت

بیتابی شبارو با این گریه ها میخوابی

نگاهتم غمگینه حتی هوای خونه هم سنگینه

میپرسی اینو از خودت

چرا تنهایی و این روزگار سهم منه

بیزاری از این گریه های نیمه شب

این درد تکراری و از همه

میپرسی اینو از خودت

چرا تنهایی و این روزگار سهم منه

بیزاری از این گریه های نیمه شب

این درد تکراری و از همه

ترسیدی حتی از عکست

که تو آینه دیدی

انگار شدی دیوونه

کی حال این دیوونه رو میدونه

دیوونه میمونی چون میدونی

هیشکی نیس قدرتو بدونه

میترسی از این خونه این خونه مثل یه زندونه

بیداری بیزاری از هرکی که میخنده غمگینی

حتی هوای خونتم سنگینه سنگینه

میپرسی اینو از خودت

چرا تنهایی و این روزگار سهم منه

بیزاری از این گریه های نیمه شب

این درد تکراری و از همه

میپرسی اینو از خودت

چرا تنهایی و این روزگار سهم منه

بیزاری از این گریه های نیمه شب

این درد تکراری و از همه