Ömer Karakoç - Milyonları Boşver

Yürüyorum bak yolları çıkıyorum yokuşları

Düşüyorum da bazı bazı aşıyorum zorlukları

Koşturmaktan yoruldunsa kanatlanıp uç bakalım

Düştüğünde neye denk hayat eşittir bir sancı

İçine dert olur bir şarkı hüzünlenir dört duvar

Takılı kalmış hatıralar kırılmış camlar

Birer birer kayıp gitti dostlar

Oysa hatırı vardı kırk yıl bir fincanda saklar

Basamakları çıktıkça aşınır tüm yollar

Hayat pare pare hüznü dipte paklar

Geçen saatlerde içini hüzün kaplar

Bulaştığın yollar acımasız mı kollar

Gençliğin bir eyvah düştüğünde yaralar

Kafanı kaldır haydi kollarında güç var

Erken uyanan yol alır İstanbul yirmi dört saat

Hayat uzun metraj yorucu yollar

Yürümek hayli zor engebeli yokuşlar

Şu gördüğün evet ilk basamaklar

Sona erişirken yavaş yavaş adımlar

Taşı bile deler geçer küçük küçük damlalar

Süreklilik ister yaşamak içinde umutlar

Var olan değerlere sarılır yarınlar

Milyonları boş ver cebinde hayallerin bak

Onlar senin için her zaman yanındalar

Sen aştıkça yolları çıktığın yokuşları

İlerledin devam ettin yürüdün yokuşları

Ne kadar zor olsa da uçtu gönül kuşları

Çıktı dik yokuşları geride kaldı cabası

Artık para etmiyor duyguların anlamı

İçine attığın ne varsa konuşalım olayları

Çünkü insan ömrü kısa iki yılda yaşlanır

Ömür dediğin sanki bir mezar taşı

Hastalık hastalığın hastası

Bulaşmışken vücuda dağılır bin parçası

Kime denk gelir bu dert ağırmışken saçları

Eridi gitti iki yılda canımın bir parçası

Bana hayattan bahset kimine şan şöhret

Basit geliyor bana yaptığınız muhabbet

Ömür sanki müebbet solan bir fidan gibi

Kovalasakta her şey kader kısmet

Yazmak iyi geliyor dert ortağı kalemim

Onunla yazar çizer onunla söylerim

Gördüğünden ibret alır mı insanın kendisi

Öyle olsaydı her şeye güzel derim

Her şey güzel değil

Yüreği acıtır bir çok kez gördüklerim

Bir ton derdi varken her şeye gülen benim

Dert gülende mi?

Artık hiç bir şey takmıyorum canımı sıksa da tüm olanlar

Artık kimseyi sormuyorum beni soran dostlara selamlar

Yollarında yoruldum ben hayat koşmaktan

Düşüp kalkıp tekrar başa sarmaktan

Aradığım o umut ışığı yanıp sönüp yanmakta

Doğruyla yanlışı ayırt edip aklamaktan

Yeni bir pencereden bakan farklı görür

İnancını kaybedenler yavaş yavaş ölür

Bin bir parçaya da bölsen aynı şehre sövüp

Arada bir düşün taşın ileri doğru dönüp

Çabalasan da olmuyor mu başa sarsan da

Kurduğun bütün her şeyi tek bir taşla yıksan da

Yolunda gitmese de çaba göster aşkla

Toparlanmak için emek gerek fazla

Kimine mutluluk kimine hayat dert verdi

Gayret edenler kazandı vazgeçenler kaybetti

Sabır bu yolda fazlasıyla önemli

Bu yolun sonu da apaçık belli

Artık hiç bir şey takmıyorum canımı sıksa da tüm olanlar

Artık kimseyi sormuyorum beni soran dostlara selamlar