Emar Hoca - Yemin

Gözlerin kimin yemini gel gönlümün son misafiri

Bi el ver dindir acımı bi ses ver

Karanlığı ev gibi bilmiş ruhum,hadi ben böyleyim de

Sen görmüyor musun beni ?

Son misafirim evvelim ahirim hoşgeldin

Gidince oluşacak derin kesikler

Aklıma mıh gibi saplanıyor

Ayrılık dakik ve hiç şakası yok

Her sabah bi şarkı takılıyordu dilime

Ne yapsın akıl böyle atıyor zehri de

Şöyle çekil de bir görelim kendimizi

Öncesi sonrasıyız hayat yendi bizi

Kaldı izin tam umduğum gibi

Hayat yaşanmıyor kitaplarda okunduğu gibi

Var mıdır ruhuna dokunduğu biri

Eğer öyle ise gömün beni diri diri

Şimdi geçiyorsun aklımdan bir yabancı gibi

Hatıralar umutlarımı vuran bir tabanca gibi

Her yol ayrımında pusulamdı, sılamdı

Cevapları ellerimde bir sınavdı

Gözlerin kimin yemini gel gönlümün son misafiri

Bi el ver dindir acımı bi ses ver

Karanlığı ev gibi bilmiş ruhum,hadi ben böyleyim de

Sen görmüyor musun beni ?

Yine de kaldım dedim ki ne olacaksa olsun,

Ey aşk sen yare giden yolsun,ha onla ha onsuz ,

Yani olmasa da olur,

Umutlarını yakanla geç aynı masaya otur

Senelerce yakın gibi yakınma hiç şimdi,

Bi tavır takın en azından bir ifade ve

Şu zaman ilacından iç şimdi aksatma e mi,

Şu an bile demin,lan ne acayip de mi

Evet iskeleti sendin ama ruhu şarkılardı

Yani kendine pay çıkarma bu duygu bende vardı,

Izdırap sevgilim felaket aşkım,

Bu badireler ülkesinde bin yılı aşkın

Aşk kurak arazilere taşkın,dolunca taştım,

Gözlerimde yaş aşımda taştın,

Yaşımdan çok yaşadım,başıma tac ettim

Boynuma düştü adın, kadın...

Gözlerin kimin yemini gel gönlümün son misafiri

Bi el ver dindir acımı bi ses ver

Karanlığı ev gibi bilmiş ruhum,hadi ben böyleyim de

Sen görmüyor musun beni ?