Halvetimeşk - Kayıp

bu şarkıyı ölüler için yazdım

halâ nefes alan tüm ölülere..

- nasılsın abi?

iyi değilim

iyicene sikip atıcam mideyi de

yastığım ıslak ter sanıyorlar

bayıldım onlar eter sanıyorlar

bana 3-5 gün yeter sanıyorlar

- n'oldu, neyin var ?

bi sus be her boku da bilmeyiver

bi gün çal kapımı silmeyi dene yaşlarımı

bul beni bulursun biyerlerde dalgın

öyle ki uzanmışım ateşlere ciğerlerde yangın

bilsen şu kara kirpiğime ne yükler aldım

darmaduman hikayem, soluklar efesle

esefle..

bitirdim hayatı külü düşürmeden, tek nefeste

demlenmiş şaraplar, yıllanmış haramlar

ne yardım eli ne yaramı saran var

soluğum gibi tükeniyo param da

öyle gülünce sanarlar ki

söndü içimde yananlar

halâ yanıyorlar cayır cayır

beni boşver benden gelmez hayır

ne müzik umurumda ne kafiye

ne uyku ne hayat ne yemek ne sabah ne gece ne sıhhat afiyet

ne zaman ne mekan ne olay ne kişi ben vazgeçiyorum her saniye

hep acılı tiratlar denk geliyor çıktığımda her sahneye

kimseye yazık değilmiş güven insan bünyesine tek zafiyet

ben herkesi kendim belledim gülmelerini umut saydım

canım yandı çok can yaktım kahrolurdum birini unutsaydım

ben bileklerimi doğradım ulan onların hangisi yanımdaydı?

bu yüzden canım yandı kanını siktiklerim kanımdandı

etraf flu

ben eflatun

karşımda birileri

hep birileri

birşeyler diyorlar da

duvar gibi sesleri

birbirinin aynası

cümleler hep aynısı

duymuyorum hiç birinizi

çok özür dilerim

siz benden farklısınız

muhtemelen haklısınız

keşke kulaklarım olmasaydı

kafam bom

siz de kafamda boğuk boğuk yankısınız

etmeyiniz yapmayınız

ben değil asıl sizler hastasınız

dökemiyorum üstümden hasta yaftasını

nasıl duydunuz ayak seslerimi

ben kaçıncı siz kaçıncı kattasınız?

kaç yıldır kafamda hattasınız ?

bıkmadınız mı?

affı olmamış da gençliğimin mapusta yatmış

ben hayrını görmedim meğerse birisi bedduanın kralını atmış

gecenin dördü bu felek dediğimiz orospu varya

bozdu sokaktaki her kuralı

bir dal sigara istedik de hiç olmadı oralı

sırlarım var yazarım açık etmem eğer edersem küser, gider

sahra çöllerinde beni gör diye dikilirim ayaklarım üzengide

anne! hayat süzgecinden sana ab-ı hayatlar çekip süzerdim hep

bana üzgün bakan gözlerin acı verecek kadar güzeldiler

inançlarımı kaybettim, kendimi de

boşluktayım uçuyorum herşeyden kaçıyorum

karanlığa teslim oldum, esir kaldım

bu benim dünyammış ait değilim ama yaşıyorum

uyumamam gerek, uykusuzluğa ihtiyacım var

rüyalar görüyorum işin garibi uyandığımda

şarap gibi kadınlar, şiirler, torbacılar

çok yangın gördüm ama bir bendim bu yandığımda

ölümü düşünüyorum

düşündükçe anlamını yitiriyor herşey

bütün bu güzellikler

geceler özellikle

bir şey anlatıyor ama anlamıyorum ki ben

bilinçaltında bir doku

çocukken izlediğin film

sırtındaki çiziklerin şoku

gördüğün de ben değildim

bulabilirsen gel dokun

hepsi rüyaydı

ben aslında yokum

raydan çıkmış her son, kendine yeni ray buldu

40 yıllık orospu düşler birden bire rahip oldu

bana ait hiç bişey satılık değil zor sahip oldum

elimde değil.. kayboldum