Halvetimeşk - Yanımızda Durmadınız

dükkandan eve atcak bi şarkı yapcaktım n'aptım ben?

anlatıp da rahatlarım derken daha da battım ben

kimse tarafından dinlenmeyip tek başıma yazıyorken

rahattım ben n'aptım ben?

kendini vazgeçilmez zanneden herkesten vazgeçtim

tek bir ayıya dahi dayı demeden köprülerden hep kendim geçtim

palas pandıras dönüyorken dünyam bu yolu bizzat kendim seçtim

içtim içtim öyle içtim kendimden geçtim

hikayeler ve fotoğraflar topluyor insan iz kalmaz olur mu?

kimler gelmiş geçmiş hayatımdan insan risk almaz olur mu?

hayatımız bi dükkan misali kapımız herkese açıktır, alırsın

unutma her insan giderken belli eder kendini tanırsın

halvet almış damarı arabeskten, makamı hüzzamdan

insanlar kaçıyor birbirlerinden kaçıyormuşçasına cüzzamdan

gitmek huyum değildir lakin gelmiyo içimden hiç kalasım

çünkü sustu vicdanlar konuştu kalın kalın cüzdanlar

canımız aynı yerden yandı

ondan

mazın akşamlarda bir büyük yanında

yitikler,hiçler,canlı cenazeler dinlenir

kanımız yerde kaldı

bundan

hazin sonlarımda kağıda sarıp kinlenirim

şarkım tutmasa da olur yeterki içim şişmesin

dileğim, sevincim hayata küsmesin

içime yangın düşmesin de düşmesin dert

bu olay bir şairin ciğerlerini deşmesi

masamda tabakların azalması, şeytanın kazanması

kahkahamı görenlerin mutlu sanması

ölümü unutmama herkesin kanması

insanın en büyük zaafıdır sevdiklerine inanması

hayallerim var

henüz aklımı yitirmemişken ulaşmak istediğim

ömür bi yolculuktur çok temiz sayılmaz pis de değil

ben bi savaştaydım dostlarım pistte değil

çok yazık

yoluma bakmam gerekliydi sallamadan hiç hayatın işvesini

sıkılı yumruklarım içimde düş ve sinir

herkes kendi yüreğinin ekmeğini yermiş

sabırla bekliyorum aşınızın pişmesini

yanımızda durmadınız lan siz 5 kuruşun lafını ettiniz

kahpesiniz siz, götverensiniz sözünüzde durmadınız lan

benim gömleğim yırtılsa bile kaçmadım hiç kavgamızdan

sırt sırta verip savaşacaktık hani? sallamışsınız arkamızdan

ben bu yola ayaklarımdan vazgeçip de çıktım

beni geriye döndüremezler

zati mezardan gelmiş birini yalnız bırakıp da kahrından öldüremezler

tüm korkularım köre benzerler

bak gözlerime çakmak çakmak benim hırsımı söndüremezler

beni elleriniz kanayana dek alkışlayacaksınız

çünkü ben tüm binalarımı kendim ördüm hiçe sayarak kar kışları

ciğerim dediğim adamların kulaklarını tırmalamıyorken haykırışlarım

göremez oldum yanlışları ama intikam almaya kalkışmadım

derdimi kimseyle kırışmadım yüzümü görenler hep eşgal aldı

aynı sofralardan ekmek yedik karnı doyan kalktı düşman oldu

tüm hainler hayattayken hep keyifliydi ama pişman öldü

söz veren tüm götverenler sözlerinden döndü

çoğu geceler elim cebimde çekik kapşonum bir ben yürüdüm

kökten bitirip gitmeyi denedim dört bir yanımı korku da bürüdü

hayat arabamı ölümüne sürdüm

boş yere değil hacı: güvenim, sürgün

duvarlar ördüm

kahpeliğin her türlüsünü gözümle gördüm

(bu yüzden)

gözlerim kara

kaybım çok ama

kaygım yok hayattan yana

belalar gelsin sallana sallana

seni saraylarda yaşatıcam ana

böyle yetiştim bir işçinin oğluyum gözümü ayırmam helal ekmekten

tanırsın beni ben hiç çekinmem gençliğimi heba etmekten