Saian - Saian - Yerdeniz

[Verse 1]

Artık azılı yağmur sabahında

Çekip gitmenin türküsü

Gitmenin dağlarda kar gibi tutkusu

Hem yollar boyunca uzanan öykü

Hem de senden alacağım var benim yerdeniz kör kütük örgü

Seni terk etmek kanımda koşan gebe kısrak

Boynumda elleri dünyanın ses telimde mızrap

Artık anlamım yok yerdeniz sokaklardan geçmeyecekse gemilerin

Tren yüzmeyecekse okyanuslarında

Git hiç bakma öyle yüzüme yerdeniz

Kalmam boranlar altında tek bi’ damla yağmur için

Artık nehir yollarından dönmek sebepleri

Oturdum bi’ şarkı yazdım sana bilmek için ölmek nedir?

Işte senden vazgeçmek yerdeniz

Sen bilirsin çiçek nasıl açar hem de nasıl değer bilir

Artık ölü bi’ şair tanımı biliyo’sun

Vurulan benim yerdeniz

Sen boşuna ölüyo’sun

[Nakarat]

Ben artık bambaşka bi’ yıldızdayım yerdeniz

Senin ala şafakların yordu beni, yordu beni

Senin bir yanında bahar var bir yanında kıyam

Sahiplerin eşgalimi sordu benim, sordu benim

[Verse 2]

Isınmış tüfek gibiydi, şişmişti bileklerim

Yazmasaydım çıldırmıştım, sırtımda ölü tırnaklar

Ekim düştü meydanlarda canım kaldı

Parça parça ölüm kaldı tıpkı saçılmış çiçek tozuydular

Ben bu gece bi’ gemici kahvesinde demlendim yerdeniz

Ay yanıkları kaldı bana yaşamanın hatırası

İrin, kan ve kemikten beslenen sensin

Benim dudaklarımda dağ şarkıları göğsümde çapraz var

Kanda yüzen teknesin rüzgarında ağu

Ölüm gözlü bir masal yaz bana gün batı gece doğu

Senin tarçın dudaklarına kalmadım ki yolcuyum

Başka yıldızdayım, kendi mıntıkamda kolcuyum

Yoksa ölü mü doğdun sen yerdeniz

Salt yaralardan bir ceset gibi çatladı sırtındaki kabuk

Oysa gideceği yolu bilirmiş tabut

Anlat nasıl vazgeçer yaşamak kendinden böyle çabuk

[Nakarat]

Ben artık bambaşka bi’ yıldızdayım yerdeniz

Senin ala şafakların yordu beni, yordu beni

Senin bir yanında bahar var bir yanında kıyam

Sahiplerin eşgalimi sordu benim, sordu benim