Azad Penaber - İnsan Ne Zaman Ölür

Yaşam hakkını elinden alma tabiri,

Kalp atışlarını durdurmaktan

İbaret değildir dostum.

Beyaz kefene sarılı,

Toprağa gömülü ceset hiç değil kastım.

Kültürel, inançsal ve siyasal

Değerlerini kaybeden de ölmüştür!

Kişi öz değerlerinden kopmuş ise

Ölmüştür!

Renklerinden arındırılmış ise

Ölmüştür mesela.

Üzerinde kendine ait bir şeyi

Olmayan insan ölmüştür

Yani doğduğu yerden,

Kendinden, kopmuş ise

Ölmüştür zaten.

Amed'de, Dersim'de,

Şırnak'ta doğan çocuklar ölmüştür.

Bu coğrafya da Kürt doğan her çocuk

Ölmüştür aslında.

Lice’nin bir köyünde,

İsmi “Xemgîn” konan çocuk,

Tüm resmi kurum kapılarında

Ölmüştür mesela.

Welat da öyle,

Yasak bir isimle doğmuştur çünkü.

Kendini metropollere

Hapsetmiş insan da ölmüştür.

Ana vatanından kopmuş ise

Ölmüştür kendi içinde.

Eyfel Kulesi ne kadar ihtişamlı olsa da,

Amed Surları'ndan daha cazip değildir dostum.

O yüzden “dışarı çıkma” zorunda bırakılan biri,

Avrupa'ya iltica ettiği gün ölmüştür.

Manevi değerlerine ihanet eden de,

En acı şekilde ölmüştür.

Mütevazi hakikatinden kopmuş,

Lükse sığınmış biri

Mutlaka ölmüştür.

En modern yaşam şekli bile

Kurtarmaz onu artık.

Kendi doğallığından kopmuşsa

Ölmüştür.

Kimse yetiştiremez onu artık koptuğu yaşama.

Mercedes'i, Ferrari'si bile.

Köy yollarından geçmemişse hiç yalın ayak,

Ölmüştür o.

Dokunmayın,

Buz kesmiş cehaletinden

Farkında bile değil öldüğünün

Kahkası ahmaklığındandır onun!

Umursamaz olsa da ölmüştür o.

Oysa toprak altında yatan

Nice hayatlar var,

Vurulduğu yerde anılarıyla yaşayan

Onları öldü sananlar,

En dehşet haliyle ölmüştür mesela!