Farzad Fattahi - Arman Shahr

پنجهٔ قفل‌شده رو سیگارو

رو کلیدای پیانو‌ می‌کشم

لب اعتراضمو کوک زدن

نخ به نخ بخیّه‌ها رو‌ می‌کشم

می‌شکنه یخِ صدامو الکل

یه نفس بالا می‌رم لیوانو

بلکه از حنجره پرواز بدم

روح خاکستری تهرانو

صدای تیز امامْ‌جمعهٔ شهر

مثل‌ متّه می‌ره تو اعصابم

جمعه‌ها شوکزدهٔ شکستن

دیوار صوتی تو محرابم

تو فضای آرمانشهر من

نه امامی مونده با جماعتی

نه رسولی اهل قداره و خون

نه خدایی با کتاب غلطی

شهر بی‌شکنجه و بی‌تبعیض

یه اوین بدون زندان می‌خوام

یه شبِ بدون برق شلاق

یه طلوع خوش بدون اعدام

چیکه‌های سرخ نت ریخته از

زخمای ترانهٔ معترضم

که یکی بگیره ردّ خونو

ببینه کجای خط قرمزم

هر جا می‌رم مثل یه دیوونه‌م

که پسِ حافظهٔ تصویریش

ماهو می‌بینه هنوز از چشم

میدون آزادی زنجیریش

صدای تیز امامْ‌جمعهٔ شهر

مثل‌ متّه می‌ره تو اعصابم

جمعه‌ها شوکزدهٔ شکستن

دیوار صوتی تو محرابم

تو فضای آرمانشهر من

نه امامی مونده با جماعتی

نه رسولی اهل قداره و خون

نه خدایی با کتاب غلطی

توی شهری که تو رویا ساختم

سیم جرثقیل طناب دار نیست

شهر آرمانی من جاییه

که چهل سال ملتی سوگوار نیست