Afi Ares - Üzüntümün Özü Ne

Çöküyor ağır ağır üstüme şehrin en basık havaları

Kendimce pencereler yazıp araladım

Bu nasıl kalabalık gülen yüzler ile

Düne bir intikam arayışında ki bakışlara takıl

Uyuşmadan akıl, nasıl olacak

Geceler perişan gündüzler ise kurban

Anıların en güzellerine dokunurlar

Yaşatmazlar onu burada

Kurallar dolu kurda yem edilesi bir adam

Etrafta kimseler kalmamış ona inanan

Açılmakta kalbimizde ki yara

Kan kaybediyoruz bencilce aç kalan bi’ pirana gibiyiz

Eksikler üst üste bindikçe gökdelenden egolar birikir

Madem ölü bedenlerle dans eden diri kim?

Sosyal ağda ne işinse nick’in neye yaradın da

Sarmış aklımda gezen bu zanlı tilkimi kin'

Nasıl yaşıyonuz o pembe dünyanın içindekiler

Sürekli peşinde sever seni tek sebebi cebindekiler

Kazanmayı seninle diler ama kaybetme sakın

Yazık ben bir kere düştüm hasımlarım öyle sevinmediler

Harlanarak yansa kalanlarla serinlediler ooffff

Ne yapsam da olmayacak gibi gelir

İşime karışıyor sanki hep peşimde birileri

Çok denedim yüz yüze geleyim

Sırtımdaki bıçaklara inat ölüp, ölüp dirilmeyi

Meslek edindim ne yani e daha ne dileyim

Gelecek denen olay el emeğim ama onu darmaduman

Eder bir tırtıla kadar hayat iyi gibi gelir fakat ömrü ne bir kelebeğin

Bilemedim üzüntümün özü ne? Sıkıntı basar içim ağır ağır daralıyor

Denedim her şekilde gelemedim çözüme beyazsa da bayrağım kararıyor

Çıkmışım en son raydan, Güneş’e direnenler hesap sorar Ay’dan

Öyle bi’ bittik ki sohbetler eksik ve tatsız adımlar acı bu körpe diyarda

Bi’ şehir bi’ vesikalık resim

Entrikayı çevir şimdi nerde bütün sevdiklerim

Sendikalı kesin bende muhtemelen esir

Gibi yaşıyorum irademle gezip

Peki, nere yerim? Ne kadar söz etsem de tutar gözbebeklerimiz ele verir

Bu kısır döngü tutup atar yine yere beni

Çelikten sinirleri pamuk edercesi bi’ güç

İçindeyim dökersen içini güzel işte senede bir

Kalanı tırı vırı boş ver yeme beni… Ne sevmesi esenlikler ile biten cümleleri dilemeyip

İrdeledim yolu… E ama suçum nedir tanrım?

Kullarının algısal sorunları var artık… Benimle neden mantık

Kurmayanları sardı... Bu logaritmik cümlelere abaküsle dalanlar hasarlı kaydı da

Sol omzumun tepesinde duran meleklere kaldı...

Yakışmazdı emeklemek artık ayaklanıp bu hedeflere baktım

Gülümsedim ve bi’ sigara yaktım bu durumda kim haklı

Kim, kim için ne yaptı ben kafama ne taktım yeter yeter öpeyim

Kapattım bu defteri içinde tüm cevapları cenazeme kaldı.

Sonunda aralanır perdelerim odama karanlıklar eşlik edemezler

Kaybeder çünkü benle kapışmaya teşrif eden herkes

Neyse ne denersen benimle denemede gerisini sallamıyorum

Nedense gereksiz bi’ dünyanın en gerekli teması ne cümbüş

Ne demekmiş dinle ben üzülürdüm kış ayları bu kuşlara meğersem biz egolara müebbetliklik bak alayı hürmüş

İzlemişim dümdüz

Kim yediyse hakkımızı tanrım

İçimdeki mahkemeler ne karara varıyorsa tattım

Hep eşitti içimde ki hakim ile zanlı

Bu yalan senaryoda olamam bi’ kurban

Girince kaçacak bi’ delik yok en güzel anlarıma dokunurlar

Hani oluyo’ bazen bi’ b*k yapasım yok

Kafamda tilkiler semazen gitgide benzemekte göz çukurlarıma Gazze

Çakralar kamikaze, sevdiğinden vazgeç

Oluyor olanaklarım zayıf

Tutanaklarım kayıp