Fariborz Lachini - Ye Dokhtar

یه دختر تو تراسِ رو به رویی

یه شال سبزو هر روز میتکونه

یه شال سبزو ساده که غروبا

پُر از خاکستره آتش فشونه

پراز خاکسترِ آرزوهایی

که هر روز روی قلبش گُر میگیرن

پر از خاکسترِ خوابای خوبی

که هر شب تو نگاه اون میمیرن

همین چند وقتِ پیش رویاشو توی

خیابون بی بهونه سَر بُریدن

همیشه راهِ پروازشو بستن

همیشه رو خیالش خط کشیدن

براش مرده و زنده فرق نداره

سیاست بازا پیرا و جوونان

همش دنباله قهرمان میگرده

میون شاعرا آوازخونا

رو دیواره اتاقش چندتا عکسه

هدایت کافکا فرخزاد مایکل

یه عکس خاتمی چندتا مدونا

یه عکس تام کروز یه عکس فیدل

براش مرده و زنده فرق نداره

همش دنباله قهرمان میگرد

براش مرده و زنده فرق نداره

همش دنباله قهرمان میگرد

همش دنباله قهرمان میگرد

نمیدونه که تنها توی آینه

باید دنباله قهرمان بگرده

هنوز باور نداره که با دستاش

جهانی میشه ساخت بی ظلم و بَرده

یه دختر تو تراسِ رو به رویی

شبا کنسرتِ فریادش به راهه

صداش میگیره از بس غُصه داره

نمیشه دیدش از بس شب سیاهه

ولی زنگِ صداش میپیچه هر شب

تو شهری که چراغاش رنگِ خونن

دیگه چند وقته که حتی چراغِ

چهار راها میترسن سبز بمونن

میخواد یادِ تمومه شهر بمونه

بهاری که یکی برگاشو دُزدید

درختی که قرنطینه شد آخر

تو فصلی که زمین برعکس میچرخید

صداش لبریزه حرفای نگفتس

سرش لبریزه صد آتش فشونه

یه دختر تو تراسه رو به رویی

یه شال سبزو هر روز میتکونه

یه شال سبزو هر روز میتکونه

یه شال سبزو هر روز میتکونه