Ahvali Efgan - Hayat Kırıklığı

Kirli sakallarıma dokundun gibi

Buara çok dağıttım içimi toplasın biri

Huzura hasret kal gözlerinin uçurumunda

Ölüme gidemez seninle korkağın biri

Yargısız infazdın, kanatlarımı kırdın

Saçlarına sürgün etti beni anan lakırdın

Bu şehre sığamazken dört duvara tıktın

Yaşarken olmasada ölürken sarılırsın

Kendini yaktın sen ateşle oyun olmaz

Bilirsin bir hayaldı yıllardır benim olman

Bir masaldı bizimkisi gelmiyorsan dünü yorma

Uğruna yaktığım şu ateşlerde sönüyorlar

Eski günlerimiz eskimedi ki benim için

Geçmeyen o gecelerin acı bi tonda sireniyim

Bu hayat kırıklığı mutluluğunu silebilir

Sana demiştim hep bu aşk burada bitebilir

Nakarat:

Karlı etekleri dağlarımızdan,

Papatyaların açamadığı gökyüzümüz kan

Okumadığım o kitaplarda olmaşıyın var

Bilirsin, sevgi olmadanda yaşayamaz insan

Soğur mu içim sahi, varır mı köyüme umut

23 yaşındayım, ölüme tokum

Bu yolun başındayımda o yolda sen yoksun

Saçlarıma dokunmaman bugün sade gurur mu?

Bugünde yıldızlara sokuldun dimi

Elimden kayıp giden gençliğimi kaplamış kibir

Benim yok utancım, biri yüzünden çok değişmişim

Soyutlandım herşeyden çok belirsizim

Bulutlu gözlerimde sensizlik yağmuru

Seni anlıcamda yok olmuş be sağduyum

Çıkmak istesemde içindeyim fanusun

Beni de götür saçlarında sag bulup

Bu kalbin sensizliğe her atışında

Bilirsin yok oluyordu duygularım her bakışında

Saçının sarısında göğsüme saplanışında

Ben hala şarkılarda yaşıyorum gel hafta sonlarında

Yüzünün her santimi unutulmaya alışmış

Ama ben yanaklarına taşındım

Seni anlattığım her şarkıda cümle alem acımdır

Anlamı yok senin içinde 18 yaşımdın