باز قلم به دست دنبال حس نابم / پس تو هم بیا تو حال قصه با من.
و باز قلمِ که حس کنه گرمیه بدنو / حال قراره بنویسه معنی وطنو.
وطن یعنی نون به نرخ پونصدی خوردن / یعنی لبخندی تلخ روی صورتی پر غم.
وطن یعنی از هموطنت تو سری خوردن / تو رو به جرم نذاشتن روسری بردن.
وطن یعنی غرش خون یه حیوون بی سر / یعنی سکهٔ طلا یه میلیون و سیصد.
وطن یعنی اینکه پول از راه پر غم دراری / یعنی حتی پول یه بال مرغم نداری.
وطن یعنی تنها جیبته واست رایگان / مجبوری زندگی کنی با هر سایه بان.
وطن یعنی زجر بکش تا آخر پای جان / مثل قوم آوارهٔ آذربایجان.
وطن یعنی اشک ناموس رو کاغذ سفیدت / یعنی چشم داشتن به خواهر رفیقت.
وطن یعنی مرگ بهتر از تحمل یه درد / یعنی کودک آزاری توسط یه مرد.
این احساس فرداس که فریاد درداس / و این کمکاست در ماست که از ماست که بر ماست.
و این درخواست بر جاست که سرباز تنهاست / و این چشمان سرباز به مردان و زنهاست.
من به حرف زور و نا حق پا نمیدم / من تو سختیا به راحت وا نمیرم.
در دلم درد دلو عامیانه میگم / در دلم جز ایران نامی راه نمیدم.
من به حرف زور و نا حق پا نمیدم / من تو سختیا به راحت وا نمیرم.
در دلم درد دلو عامیانه میگم / در دلم جز ایران نامی راه نمیدم.
وطن یعنی بشین یه گوشه به امید ویرانی / یعنی احترام گذاشتن به تولید ایرانی.
یعنی خودروی ملی تو هر جایگاه منهدم / همچون شعار شرکتی چون سایپا مطمئن!
وطن یعنی خنده بازارو به اصرار ببینی / اگه حوصلتو سر برد به اجبار بشینی.
پای ماهواره و هوایی که همیشه ابریست / گوش بدی به حرفای چرت حمید شبخیز.
وطن یعنی خیانت و حس گوری تازه / وطن یعنی خود فروشی مثل نوری زاده.
که دست به مصاحبهٔ گرم با مشتی جانی میزد / و از شخص عبدالمالک ریگی پشتیبانی میکرد.
از این افراد زیادن که تو ناپاکی میپرن / و با باطنی شیطانی دم از آزادی میزنن.
بگذریم ، طفلی قلم عرق کرده خیسه / و محکومِ به اینه که از وطن بنویسه.
وطن یعنی درگیری بین طومار و دلار / یعنی تصدیقی از بوی جوراب و گلاب.
وطن یعنی رنگ سیاه تو ترسیم ستاره / یعنی خفه خونی که در سیم سه تاره.
وطن یعنی جای جملهٔ بابا نان داد / بشنوی بابا از گشنگی آرام جان داد.
او آرام جان داد و عامل درس شد / و شاید روزی بشنوی که حامد فرد مُرد.
من به حرف زور و نا حق پا نمیدم / من تو سختیا به راحت وا نمیرم.
در دلم درد دلو عامیانه میگم / در دلم جز ایران نامی راه نمیدم.
من به حرف زور و نا حق پا نمیدم / من تو سختیا به راحت وا نمیرم.
در دلم درد دلو عامیانه میگم / در دلم...
در دلم جز ایران نامی راه نمیدم
