Embeelen - Rimel

(امبیلن)

لب پنجره زانوت تو‌بغلت

میکنیش جوونیتو‌ فوت

مگه میشه که درداتو نبینم

وقتی میبینمت لا اینهمه دود!

اینکه رسیده ریملت به لبت

یعنی رسید دیگه جونت به لب

تو هنوز همون دختر شیطونی

گریه نکن قربونت برم

نبینم جلوت پاکت سیگار

بم بگو کردی تو با تنت چیکار؟

پاشو برو چشماتو بشور این

زندگی میگذره با همه چیزاش

بخند فقط بخند فقط

بذار غصه ها برن عقب

بخند فقط بخند فقط

فکر نکن اصلا به رفتنم

پیش من نشین

نبودم من این

لبخند داشتم

نبودم مریض

یه روزم با اشک

یه روزم با بغض

بعد رفتنت شده هر روزم همین!

میدونم خیلی سختته بخند

این فکر و‌خیالا بسته تت به تخت

نگران آینده تی

برات خوشبختی میخوام از صمیم‌قلب

الان دوستات کجان؟دوستات کجان؟

اونا که میدادن جون پات کجان؟

توی سختیا کنارت نیس نه؟

چونکه فقط برات بود پای شمال

زندگی هر روز بت میده یک شانس

جای گریه یه کم رفیقاتو بشناس

چه گلی به سرت زد اونکه

هرکجا رسیدی بهش دادی هی پاس؟

تو هنوز همون شر خول تخسی!

که تو آینه از خودش حالشو‌میپرسید

لاکش رو میزد ست با رنگ شالش

بی دغدغه میرفت سرش رو بالش

لب پنجره زانوم‌ تو بغلم

میکنم خاطراتو مرور

مگه نگفتی تنهایی بهتره

میشکنه بغضم چرا با صدای سکوت؟!

این سکوتو نمیخوام

این خونه معتاده واژه های تو بود

بغلم کن بذار سرمو رو بازوت

بگو در گوشم برام عاشقانه بخون

تقصیره تو نیس

اصن تقصیره منه!

باشه باشه قبول