Mohammad Esfahani - Ghame Gheflat

ز ره هوس به تو کی رسم نفسی زخود نرمیده من

همه حیرتم به کجاروم به رهت سری نکشیده من

به چه برگ ؛ ساز طرب کنم زچه جام ؛ نشئه طلب کنم ؟

گل باغ شعله نچیده من می داغ دل نچشیده من

تو به محفلی ننموده رو که زتاب شعله ی غیرتش

همه اشک گشته به رنگ شمع و زچشم خود نچکیده من

چه بلا ستمکش غیرتم چه قدر نشانه ی حسرتم

که شهید خنجرناز تو شده عالمی و تپیده من

تو و صد چمن طرب و نمو من و شبنمی نگه آبرو

به بهار عالم رنگ و بو همه جلوه تو همه دیده من

به کدام نغمه ی دل گسل زنوا کشان نشوم خجل

چو جرس به غیر شکست دل سخنی زخود نشنیده من

من بیدل و غم غفلتی که زچشم پر ز فسون تو

همه جا زجلوه ی من پراست و به هیچ جا نرسیده من