Ebi - Saadegi

همیشه سبز می خشکد

همیشه ساده می بازد

همیشه لشکر اندوه

به قلب ساده می تازد

من آن سبزم که رستن را

تو آخر بردی از یادم

چه ساده هستی خود را

به باد سادگی دادم

به پاس سادگی در عشق

درون خود شکستم زود

دریغا سهم من از عشق

قفس با حجم کوچک بود

درونم ملتهب از عشق

برونم چهره ای دم سرد

ولی از عشق باختن را

غرور من مرمت کرد

به غیر از "دوستت دارم"

به لب حرفی نشد جاری

ولی غافل که تو خنجر

درون آستین داری

طلوع اولین دیدار

غروب شام آخر بود

سرانجام تو و عشقت

حدیث پشت و خنجر بود