Dariush - Beman Madar

تلنگر می زند بر شیشه‌ها سرپنجه باران

نسیم سرد می خندد به غوغای خیابانها

دهان کوچه پر خون می‌شود از مشت خمپاره

فشار درد می‌دوزد لبانش را به دندانها

زمین گرم است از باران خون امروز

زمین از اشک خون‌آلوده خورشید سیراب است

ببین آن گوش از بُن کنده را در موج خون مادر

که همچون لاله از لالای نرم جوی در خواب است

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

که باران بلا می‌باردت از آسمان بر سر

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

که باران بلا می‌باردت از آسمان بر سر

در ماتم‌سرای خویش را بر هیچکس مگشا

که مهمانی بغیر از مرگ را بر در نخواهی دید

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

زمین گرم است از باران بی‌پایان خون امروز

ولی دلهای خونین جامگان در سینه‌ها سرد است

مبند امروز چشم منتظر بر حلقه این در

که قلب آهنین حلقه هم آکنده از درد است

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

که باران بلا می‌باردت از آسمان بر سر

نگاه خیره را از سنگفرش کوچه‌ها بردار

که اکنون برق خون می‌تابد از آیینه خورشید

دوچشم منتظر را تا به کی بر آستان خانه می‌دوزی

تو دیگر سایه فرزند را بر در نخواهی دید

نخواهی دید نخواهی دید

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

که باران بلا می‌باردت از آسمان بر سر

ببین آن مغز خون‌آلوده را آن پاره دل را

که در زیر قدمها می‌تپد بی هیچ فریادی

سکوتی تلخ در رگهای سردش زهر می‌ریزد

بدو با طعنه می‌گوید که بعد از مرگ آزادی

زمین می‌جوشد از خون زیر این خورشید عالم سوز

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود امروز

زمین گرم است از باران بی‌پایان خون امروز

ولی دلهای خونین جامگان در سینه‌ها سرد است

مبند امروز چشم منتظر بر حلقه این در

که قلب آهنین حلقه هم آکنده از درد است

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

که باران بلا می‌باردت از آسمان بر سر

نگاه خیره را از سنگفرش کوچه‌ها بردار

که اکنون برق خون می‌تابد از آیینه خورشید

دوچشم منتظر را تا به کی بر آستان خانه می‌دوزی

تو دیگر سایه فرزند را بر در نخواهی دید

نخواهی دید نخواهی دید

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

که باران بلا می‌باردت از آسمان بر سر

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر