Bedirhan Gökçe - Annem

Ne hız ellerini üzdün dünyadan

Balanı tek goyup nereye gettin ?

Nasıl yog olurmuş bir anda insan

Sanki bu dünyada hiç yog imişsin...

Güneş gurub etti, o da garardı

Bir anda yog oldun sen heyal gibi

Şimdi düşünirem senden ne galdı

Gönlümde hatıran kara hal gibi...

Meni boya başa yetirdin anne

Bize borçlu bildik her zaman seni

Sen meni dünyaya getirdin anne

Mense yola saldım dünyadan seni...

Sen mene beşikte ninni çalmışsın

Ninni çalsam sana men de mi ?

Senin şirin şirin ninnilerini,

Sana gaytarayım cenazende mi ?

''Uykun şirin olsun'' diyerdin mene

''Uykun şirin olsun'' deyim mi sene

Gerek men başına dönüp dolanım,

Meni hayat için hep uyutanım,

Söyle ölümçün,

Söyle nasıl uyutayım seni men bugün ?

Bu nasıl dünyadır anlayamam ben

Cilvesi cürbecür, rengi cürbecür

Dün öz nefesiyle seni isiden

Bugün buza dönüp, taşa dönüptür...

Bu nasıl dünyadır...

İnsanoğlunun hayali göktedir gendi yerdedir

Sağken omuzunda hayatın yükü

Ölende ceseti çiyinlerdedir...

Bu nice dünyadır, bu nice dünya

Ölüm hakikat hayatı rüya

Derdimin gamımın ortağı sendin

Niye yüz çevirdin ya niye menden ?

''Derdin mene gelsin'' diyerdin hani ?

Niye dert ekledin derdime ya sen...

Annem, annem kimse seni darıltmamıştır,

Men seni darıltan kadar...

Şimdi kime açsam derdimi bir bir,

Kim menim derdime yanar sen kadar ?

Evin her küncünde görünür yerin

Gözüm ahtarıcıdır anne, ey anne

''Ninem hani'' diyor küçük azerin

Ne cevap vereyim ona ey anne

Bilmem, bilmem bu ölüm nedir ?

Ha sen hayattayken ey annem

Nefesin ey annem hala evdedir

Kendin yer altında taşa dönmüşsün...

Bögün, bögün yeddin oldu annem

Yeddi gün bizimle beraber ağlar odalar