Mohammad Bibak - Ezafi

بالاخره که چی ؟

باید تموم می شد یا نه ؟

خستم کرده بودی ، می فهمی ؟

اضافی رو مغزم

مثل یه تیکه لخته خون

من کارم دور از هر

آدمی فقط پرسه بود

حرف می زدی،گوش نمی کردم می دادم سر تکون

با تو گذشت بد گذشت سه فصلمون

سبز و گرم و زردمون

ولی خوب زمستون

اومد وقتی رابطمون طلسم بود

خوب اومد ، خوش اومد ، خوشم اومد ترکوند

سرد شدم

من خودمم ، سعی نکردم فرق کنم

فقط یادم رفت ،

آدم هست

به اندازه کافی دورم و محمد واقعاً رفت

تو کتت نمیره ؟ نه !

فاجعه است که بازم کاری

نشد بکنی ،

یادت نمیره؟

هرچی خاطره است که با من داری

خوشحالم، میگیرم سرم بالا که پاهام هیچ وقت کج نرفت

ولی تو کج بزرگ شدی ، همینه دلیل رفتنم

من همینم ! عوض نمی شم، تو بمون با همونا که می گی باهات مچ ترن

ببین خودت همه قفل بازیاتو

پاشو جمع کن تو سوغاتیاتو

نمی گیره کسی خودراضی جاتو ، تو

نمی شه حرف زد انگاری باتو

خستم از داستان تکراریات و

تو هم صبح با این فکرا بیدار شو ، تو

می دونی نوشتن خیلی سخته درباره تو

چون من خیلی وقته سعی کردم فراموش کنم حرکاتتو ، رفتارتو

مثل هم دهه ایات خنده داره افکار تو

فقط میاد سرصدات

با یه منطق خنده دار

کم نمیاری تو بحثا

دورت شلوغ تو عکسات

منم حال می کردم تک تر باشم از تژدیدی تو درسا

پس دیدی رو اعصابی

روزایی که با تو بود

آره پره آتو بود

من هی چشم پوشی می کردم ، تو هم فقط هارتو پورت

تو جنگ نبودی

ولی دورت پُره ناتو بود

تو سنگ که بودی

نمی گیره کسی جاتو زود

چون اگه بخوام سرپا باشم

ترجیح میدم تنها باشم

به همه بگو که من باعث کم کاریشم

من رفتم

ببین بازه من چشم

سختته ؟ یادته می گفتم که تو نبودنم می فهمی تو ارزشم؟

وقتشه رد بشم

ببین خودت همه قفل بازیاتو

پاشو جمع کن تو سوغاتیاتو

نمی گیره کسی خودراضی جاتو ، تو

نمی شه حرف زد انگاری باتو

خستم از داستان تکراریات و

تو هم صبح با این فکرا بیدار شو ، تو

می دونم چقد دور زدی تا من

دیگه نخواه تو فرصتی با من

حالا بگو تو تخس تری یا من ؟ من !