Bijan Mortazavi - Medley

گریه کن

گریه کن

گریه اِی آوازِ خاموش

گریه کن

گریه کن

ای ترانک فراموش

گریه کن

گریه کن

گریه اِی آوازِ خاموش

گریه کن

گریه کن

ای ترانک فراموش..

رو به گریه بازه جونم

دلم از دنیا گرفته

طپشِ ترانه هامو

مرگِ بی صدا گرفته..

از کجای شرجیِ شب

میشه دریا رو صدا زد

به کدوم لهجک غربت

میشه دنیا رو صدا زد..

ای مطربِ دلخستک عاشق

بزن زخمه بزن تار

که عاشق شدم انگار

دلِ بی آبرو گفته تو گوشم

فقط یار، فقط یار

بدونِ شرم و انکار

آشفته تر از زلفِ پریشونِ نگارم

عاشق شدم و منتظرِ بلک یارم

برای رفتن و آوردنش به خونک خود

اگه تختِ سُلیمونو بخواد هدیه میارم

اگه تختِ سُلیمونو بخواد هدیه میارم

باز دوباره، باز دوباره

خوابِ خوبِ، نیمه کاره

باز دوباره، باز دوباره

خوابِ خوبِ..نیمه کاره

چند تا خوابِ نصفه مونده تا سحر

چند تا هق هق مونده تا تَهِ سفر

چند تا باغچه تا حیاطِ بچگی

چند تا نامه خیسِ گریه پُشتِ در..

باز دوباره، باز دوباره

خوابِ خوبِ، نیمه کاره

باز دوباره، باز دوباره

خوابِ خوبِ..نیمه کاره

سَر سَرِ نار آمدی

واسک شکار آمدی

سَر سَرِ نار آمدی

واسک شکار آمدی

شکارو بانه کرده

دیدنِ یار آمدی

شکارو بانه کرده

دیدنِ یار آمدی

دل بی قرارت بودم

شُکر که آمدی تو

چشم انتظارت بودم

شُکر که آمدی تو

ما سزاواریم اگر گِریانیم

این چنین، خسته و سرگردانیم

ما که دانسته به دام افتادیم

چرا از عاشقی روگردانیم..

وقتی پیمانِ، دل و می بستیم

گفته بودیم، فقط عاشق هستیم

ولی با عشق، نگفتیم هرگز

از دو ایلِ نابرابر هستیم..

نه گناهکاریم، نه بی تقصیریم

من و تو بازیچک تقدیریم

هر دو، در بیراهک بی رحمِ عشق

با دل و، احساسِ خود درگیریم