Amir Azimi - Bot

لبخند مرا بس بود

آغوش لهم می‌کرد

آن بوسه مرا می‌کشت

تب منهدم می‌کرد

هر طور دلم می‌خواست

آینده جلو می‌رفت

هر شعبده ای دستش

رو می‌شد و لو می‌رفت

از برف گریزانم

تن سوخته در آتش

در قلب زمستانم

تن سوز تر از آتش

یک هستی سردستی

در بود و عدم بودم

گور پدر دنیا

مشغول خودم بودم

یا کنج قفس یا مرگ

این بخت کبوتر هاست

دنیا پل باریکی

بین بد و بدتر هاست

ای بر پدرت دنیا

آن باغ جوانم کو

دریاچه ی آرامم

کوه هیجانم کو

در خواب خوشت هر شب عفریت بزرگ آید

یا عشق سفر کردت

با گله ی گرگ آید

نفرین کدام احساس

خون کرد جهانم را

با جهد چه جادویی

بستن دهانم را

آه ای بت سنگینم

من خالق تو بودم

تا آنکه خدا باشی

یک لحظه نیاسودم

ای آیه تنهایی

ای سوره ی مایوس ام

هر قدر خدا باشی

من دست نمی بوسم

یا کنج قفس یا مرگ

این بخت کبوتر هاست

دنیا پل باریکی

بین بد و بدتر هاست

ای بر پدرت دنیا

آن باغ جوانم کو

دریاچه ی آرامم

کوه هیجانم کو

یا کنج قفس یا مرگ

این بخت کبوتر هاست

دنیا پل باریکی

بین بد و بدتر هاست

ای بر پدرت دنیا

آن باغ جوانم کو

دریاچه ی آرامم

کوه هیجانم کو