Faramarz Aslani - Ahooye Vahshi

الا ای، آهوی وحشی

کجایی

مرا باتوست، چندین

آشنایی

دو تنهارو، دو سرگردان، دو بی کس

دد و دامت کمین از پیش و از پس

بیا تا حال یکدیگر بدانیم

مراد هم بجوییم ار توانیم

که می‌بینم که این دشت مشوش

چراگاهی ندارد خرم و خش

که خواهد شد بگویید ای رفیقان

رفیق بی کسان یار غریبان

مگر خضر مبارک پی درآید

ز یمن همتش کاری گشاید

گشاید

چو آن سرو روان شد

کاروانی

ز شاخ سرو می‌کن

سایه بانی

لب سر چشمه‌ای و طرفِ جویی

نم اشکی و با خود گفت و گویی

به یاد رفتگان و دوستداران

موافق گرد با ابر بهاران

چو نالان آیدت آب روان ، پیش

مدد بخشش ز آب دیده ی خویش

نکرد آن همدم دیرین مدارا

مسلمانان مسلمانان خدا را

مگر خضر مبارک ‌پی تواند

که این تنهابه آن تنها رساند