Hojat Ashrafzadeh - Farmanrava

دوباره پشت گریه های بی تو پنهانم

منم که بغض تلخ کوچه های تهرانم

شبیه خاطراتمان شبیه بارانم

بیا که آه دوریت گرفته دامانم

بی تو هر شب این دیوانگی را گریه کردم

ای کاش گفته بودم بعد تو تعبیر دردم

ای عشق راه دورم از تو را باور نکردم

جانا جز تو در قلبم کسی فرمانروا نیست

این بغض بر منِ دیوانه ی رویت روا نیست

بازآ در نگاه خیس من جز تو حسی آشنا نیست

گوشه گوشه از این شهر خالی

بی تو بودم ولی با چه حالی

هی خیابان، برگ و باران

هی پرسه هایم با دلی آشفته از این درد پنهان

باز دلتنگی و بغض و لحظه های تلخ تهران

غم گرفته دلم را در آغوش

زنده ماندم ولی سرد و خاموش

هی خیابان، برگ و باران

هی می روم بی تو به راهی رو به پایان

باز دلتنگی و بغض و لحظه های تلخ تهران

بی تو هر شب این دیوانگی را گریه کردم

ای کاش گفته بودم بعد تو تعبیر دردم

ای عشق راه دورم از تو را باور نکردم

جانا جز تو در قلبم کسی فرمانروا نیست

این بغض بر منِ دیوانه ی رویت روا نیست

بازآ در نگاه خیس من جز تو حسی آشنا نیست