Aref - Yeki Ra Doost Midaram

یکی را دوست میدارم

ولی افسوس او هرگز نمی داند

نگاهش میکنم شاید

بخواند از نگاهه من که او را دوست میدارم

ولی افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواند

به برگ گل نوشتم من

که او را دوست میدارم

ولی افسوس

او گل را به زلف کودکی آویخت

تا او را بخنداند

صبا را دیدم و گفتم صبا دستم به دامانت

بگو از من به دلدارم تو را من دوست میدارم

ولی ناگه ز ابر تیره برقی جست و روی ماه تابان را بپوشانید

من به خاکستر نشینی عادت دیرینه دارم

سینه مالامال غم اما دلی بی کینه دارم

پاکبازم من ولی در آرزویم عشق باز یست

مثل هر جنبنده ای من هم دلی در سینه دارم

من عاشق عاشق شدنم

در کدامین مکتب و مذهب جرم است پاکبازی

در جهان صدها هزاران پاکباز از سینه دارم

کار هر کس نیست مکتب داری این پاکبازان

هدیه از سلطان عشق بر هر دو پایم پینه دارم

من از بیراهه های هله بر می گردم و

آواز شب دارم

هزار و یک شبی دیگر نگفته زیر لب دارم

مثال کوره میسوزد تنم از عشق امید طرم دارد

حدیث تازه ای از عشق مردان حلب دارد