Gökhan Gökmen - Yoruldum

kördüm yeter yine sonsuz keder

hayatın ilmekleri çözüldükçe oldum beter

yüzümü döndüm yere karanlık oldu siper

hesabı yanlış adalet alemde seyr ü sefer

yüreğim eğri otur

net konuş yeter ki sen hesaba dahil olma

tutun kavgana boşlukta sakın zayi olma

zalimin cephesinden bakıp da tayin olma

budur ruha sahip olmak

gelip geçici baharlarda zarif yenilgiler kokladım

garip çelişkiler topladım

dudaklarımda yıkımdan kalma bir kıvılcım

uzaklara daldıkça var oluyor bir sancı

keskin hatalarla parçalandım kaçıncı

yorgunum diyorum duymuyor ki akıncı

medet ki bileklerim taşıyamıyor bu hıncı

savursam olmuyor bile hiç tesiri yok kılıncın

bir adam nasıl boğar çıplak elleriyle tüm imkansızı

hem de karşılamışken bir ton vicdansızı

bir türlü titremeleri durmaz olur yalnızın

herkesin izahı vardır bir yoktur şanssızın

el yetişse bilekler kopacak yerinden

uyursa bir gün huzuru emsaldir ceninden

bir ölse belki rahatlar sıyrılıp teninden

kaçıncı çırpınış bu balçık dolu nehirde

ardında yitik mana

bir bedenden ziyade geleceğin bu diyarlarda

ne kadar zor zanaat gülümsemek bu anlarda

hayatın kurak çölüne göz yaşından vahalar var

susmak erdem olsa konuşmazdı duvarlar

yordu ve zalim yapıştı yakama belalar

müthiş yıkımlar altında kaldım esasen tükendi çarem

umudumu unuttu semalar

NAKARAT x2 (Atiberk)

yoruldum

yine yok ki çaresi yalnızlığın

umut desem de gelmez

umudum