Canfeza - Mihrimar

Canfeza Mihrimar Şarkı Sözleri

Yeşil

Bir sonbahar akşamıydı beni bırakıp gidşin

Yıldızların gökyüzünden avuçlarıma inişi

Senin için taşırım omuzlarımda güneşi

Çünkü onu görünce yeşerecektir umutlarının yenisi

Bir sabah ayazıyla sıyrıldım kaldırımdan

Boğulmak üzere bırakıldım bir birikinti kıyısında

Güneş fırçasıyla doğayı boyaya dursun

Ben ölümü uyandıracağım asırlık uykusundan

Seni beklerken parmaklarım buzullar oluşturdu

Çözebilmek için defalarca avuçlarımı ovuşturdum

Dikip yoluna gözlerimi yokluğunu hissedene dek

Kim bilir kaç geceyi sensiz sabahlarla buluşturdum

Artık eskisi gibi değil aynalarda suratım

Sakallarımda boy göstermiş yılların kır atı

Bu suretle bizi cennet ırmaklarında yıkarım inan

Tonlarca günahla ben eğer geçebilirsem sıratı

Bu benmiyim yoksa sen mi yalancısın nedir

Gördüklerim yaşadıklarımızdan fazlasına mı mükelleftir

Güncelleştirelim doğayı seninle yeniden cemre olup

Ayın git gelinde boğulup yakamozunda dirilelim

Bir nefes daha sigaramdan ciğerlerime damladı

Ölüm dudaklarımda neden bu denli hamladın

Bende hiç kalmadın ama yine de inan

Her mısranın kalp atışı seninle canlanır

Yeşil gökyüzünün mavi aynası

Buradan göremiyorum orada ay nasıl ?

Sen engellerime yürüdüğüm kol bastonumken

Nasıl ayaklarım seninle beraber mutluluğa koşmasın ?

Canfeza

İki çeşit insan ve iki çeşit aşk vardır

Biri kalbini şişirir ama diğeri karnı

Ondan fazla aklımıza geldiğinden,

Daha çok seviyor olmamızdan yasaklamış aşkı Tanrı

Seni öldüreni sana can verenden çok seversen

Sana tavsiye yersiz,yine de seveceksin ne desem

Benim içimdeki zararlı bir alışkanlıktan ibaret

Ama sizinki daha çok benziyor geçici bir hevese

Aşk sonsuzdur,peki ya insan,bizler ?

Ebedi değilsek dünyada,niye çamurda dizler ?

Niye önünde eğiliriz geçip gidecek olanın ?

Aşkın cinsel organı olmaz,akıl yok mu sizde ?

Eğer kanatların yoksa,ki dünyada olamaz O

zaman aşkın varlığını dudaklarına dolama

Kendi mutluluğumdan verip adam etmişken kalbimi

1 yıl önce çıkarttığım yere yeniden sokamam

Sana sen diye başlayan bir afet daha,dinle

Sensizlik iki güzel kelime arasında duran ünlem !

Eşdeğersin ömre,soğuk aşk gecelerinde,

Sen,ayın ısısı,ruhuma sardığım battaniyem

Özlemek,bir bakıma öğrenmektir bence

Ölümü bana madem sen öğrettin,tetiği sen çek

Sonunda ben ve sen iki ayrı şeftaliyiz

Olgunlaşıp düştüğümüz noktada buluşacağız er geç

Yeşil gökyüzünün mavi aynası

Buradan göremiyorum orada ay nasıl ?

Sen engellerime yürüdüğüm kol bastonumken

Nasıl ayaklarım seninle beraber mutluluğa koşmasın ?

Cömert

Bir avuç güzelliğin anca gözümü doyurur

Şarap aşkı kandıran bir salkım üzümün oyunu

Dudaklarına rengi veren utancımın kızarması

Beni utandıran o zulme bu şarkı lüzum olsun

Beni kaybedersen arama çünkü zaman farkın

Ölüm uykularımı kaçıran bir çocuk parkı

Gözlerini çek üstümden bir soluk aldır

Güneş içinde şehir kurmuş ve yolu karlı

Yaşım fazlasından bile fazla insan okudu

Şubat bulutları yıkanmamış bir nisan kokulu

Yolum nereye çıkarsa çıksın orası dert konumum

Dert tohumu topraksız susuz bir insanoğlu

Sanki çocuk gibiyim ve mutluluk oyuncağım

Seni bugün bir sürüye anlattım yutkundu koyuncağız

Yokluğundan alıp soğukluğunu getiren bulutların

Rüzgarında gidip geliyor güneşin salıncağı

Biçare kalbim,sana karşı hep bican

Sorumlusu senken vebali bana yıkmıcan

Bu mevzu çok derin gözlerine sık dalamam

Yetmiyor mu kalbim? Yeter,lütfen artık zırvalama

Bulanıyor gözlerim,bitiyor gösteri

Göz kapaklarım uyku vakti tekrarını gösterir

Sanırım seni kader sensizliğe sözledi

Ben kaybettiğim zamanın sen ikramını özledim

Yeşil gökyüzünün mavi aynası

Buradan göremiyorum orada ay nasıl ?

Sen engellerime yürüdüğüm kol bastonumken

Nasıl ayaklarım seninle beraber mutluluğa koşmasın ?