Elleran Elvis - feat Aşil Grifon-Kaderin Sahnesi

Verse 1: Elleran Elvis

Yoluma koyuldum ben mayınlardan korktum.

Bir savaşta ölecek kadar cesaretin yok mu?

Keza nezaketim, ezan esaretim oldu

Göz yaşımla kaşık doldu seni orda boğdum.

Ellerim titriyorken ben sabit duramam ki

Ölümü düşünürken yaşama vakit bulamam bil

Buram buram yanar kalbim hayal kuramam ki

Öfke kulaklarımda çığlık sana duyamam kin

Günden güne eriyorken ruhum sende sanardım

Son bi’ dalım kalsa dahi ciğer senle yanardı

Dumana hasretle yazıp duran hafızamdan, çıkmadıkça

Işığı görmez içimdeki karanlık!

Belki de zarardın da görmezden geldim hep

Gökkuşağı sende kalsın istediğim tek bi’ renk

Gözlerinin kahvesine, renklerin sahtesine

Bu açılan son perde kaderin sahnesine

Nakarat x3: Aşıl

Birden bire dalıyorum ah, çok yük var omuzumda

Kimden medet umuyorsak artık kendi yolunda

Bir bilene sorun,

Bunu bir bilene sorun!

Verse 2: Grifon

Gözlerin bir darağacı ben intihara meyilliydim

Resimlerde gülmüyorsun söyle nasıl delirmeyim?

Tutmayacağım sözleri bile bile verir miyim?

Beni unutan aklına şarkılarda gelir miyim?

Pişmanım şarkılardan gençliğimi vermiştim

Olmayacak şeyleri bekleyen bir derviştim

Üzüldüğüm nokta belli umutlarımı sermiştim

Her tarafta kış günü sen bahar gibi gelmiştin

Hislerimi kaybedişim en büyük kaybım

Değmeyen insanlara şarkı benim aybım

Geçmeyen bir geçmişin günlerini saydım

Bu sefer gözlerine bakarak aldım bu kaydı

Hayat bulur kaldırımlar birgün senin dönmenle

Biz bayadır mutluyuz yaşıyoruz gölgenle

Merak etme laf ettirmem arkandan sövmemde

Şarkılarım son bulacak dizlerinde ölmemle

Nakarat x3: Aşıl

Birden bire dalıyorum ah, çok yük var omuzumda

Kimden medet umuyorsak artık kendi yolunda

Bir bilene sorun,

Bunu bir bilene sorun!