Grup Munzur - Karanlığı Yırtanlara

Grup Munzur Karanlığı Yırtanlara Sözleri

Güneşim Dağlarda

Bedenim Zindanda

Ölüme Meydan Okuyan Canlarda

Düşlerim Yarınlarda

Ölüm boynundaki kara ilmigi koparıpta çıkmış alınçatına

Zülüm barbar bir alçak gibi hüküm sürüyor acının koynunda

İklimler devşirirken kendini

Ve avuçlarken gökkuşagının yedi rengini

Yangınlar sarıyor ıssız solgun kentleri

Belki de bundan;

Artık hüznü ve acıyı palaşıyor yaşayanlar

Cüceler tanrıları duysun diye dua ediyorlar

Demirci çocugun çekicini sallamasından bile

Korkuyor zalimler

Boyacı kızın fırçasıylakara gökyüzü yıldızlara boguluyor

Kentleri agır agır saran gün yüzüne vuruyor

Yalnızlıgını karanlıgın Önce topragı sonra suyu ve camları yalayarak

Rengini gözlerine salıyor ölümün

Ve ses, ve ses yitirmezken kendini

Solgun susuşlarda umarsızlıgın

Yeni bir uyanışın muştusu olup yükseliyor

Kuşatılmazlıklara dogru

Kimisi yüreklerini kefen gibi açıp

Gömmeye hazırlanıyorogullarını kızlarını

Kimisi de bedeninden kan sızarken

Özgürlügün dinmeyen ezgisiyle kuşatıyor daglarımızı

İnceden bir sızı vuruyor alnına gögün

Çorak toprakları bahara çalıyor ölülerimiz

Ve haykırıyor

TÖREMiZDENDiR

Hiç kimse süpürmeyecek o yeri

Alınmadıkça bedenlerin bedeli

Silinmeyecek zebanilerin kanlı ayak izleri...