İbrahim Sadri - Türkan Şorayın Gözleri

İsmini bir duvara yazmaya cesaretim olsaydı

Türkan Şoray yazardım

Bırakıp giderken beni, gücüm olsaydı

İzzet Günay olur, oturur ağlardım.

El değmemiş gecelerinde yazlık sinemaların

Neşe Karaböcek dinlemekti aslında seni sevmek.

Her şarkı yeni çıkardı

Bir film hikayesinden ipek kanatlarla

Emel sayın bakardı ara nağmesinden hayatın

Parayla alınıp satılamayan mahallede otururdu belgin Doruk

Nasıl sevileceğimizi gariban bir sabahın tenhasında

Yılmaz Köksal öğretti.

Ben seni özleyince her şey Ayhan Işık

Sen terkedip gidince her yerinle Fatma Girik

10 dakika ara verince geçerdi

Ömrümüzden Sadri Alışık.

Münir Özkul bakıyordu bütün fukara evlerine.

Akşamları gizlice yaşama sevincini koyup bir torbanın içinde

Ömerciklerin kapısına bırakıyordu sessizce

Sadece Filiz Akın ağlıyordu

Bir kadının ayakları suya değince.

Yine de ismini bir duvara yazmaya cesaretim olsaydı

Türkan Şoray yazardım.

Hem kadere kem kedere inanıyordu Kadir İnanır

Bütün mazlumlarıyla birlikte İstanbul'un

Bir dodge kamyonun üstünde Kadir Savun

Tutuyordu Anadolu yollarının çetelesini

En güzel Ediz Hun aşık oluyordu içimizde

İnsan sevince Cüneyt Arkın gibi

Kavga yakışıyordu hepimize

Hülya Kopçyiğit'i ise Kınalı Yapıncaında sakılıyorduk aılarımızı

Mazi en Danyal Topatan tarafıyla kanatırken kalbimizi

Portakallı gazoz içmek için

Erol Taş'ın kahvesinde bekliyorduk Sema Özcan'ı.

Balatlı Arif, Yılmaz Güney, Serdar Gökhan

Ve arka mahallesiyle bütün geçmişimizin

Yine de ismini bir duvara yazmaya